Apocalypto: Η πιο αδικημένη επική ταινία όλων των εποχών

Βαθμολογία: 10/10

Υπόθεση:

Ο Jaguar Paw, ένας νεαρός κυνηγός των Maya, βλέπει τον κόσμο του να καταρρέει όταν μια βίαιη εισβολή αφανίζει το χωριό του. Αναγκασμένος να εγκαταλείψει όσα αγαπά, θα βρεθεί παγιδευμένος σε έναν αδυσώπητο αγώνα επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο φόβο, βία και χάος, όπου το μόνο που τον κρατά ζωντανό είναι η ελπίδα να επιστρέψει στην οικογένειά του.

Έτος Παραγωγής: 2006

Διάρκεια: 2 ώρες και 19 λεπτά

Σκηνοθέτης: Mel Gibson

Το Apocalypto είναι για μένα μια από τις πιο αδικημένες ταινίες που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Και όσο περνάνε τα χρόνια τόσο περισσότερο απορώ πώς γίνεται να μην σάρωσε στα Όσκαρ ή να μην αναφέρεται συνεχώς δίπλα στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά έπη. Ειδικά αν αναλογιστώ βραβεία που έχουν πάρει άλλες ταινίες μόνο και μόνο λόγω εμπορικής επιτυχίας, θεωρώ πραγματικά άδικο το πόσο υποτιμήθηκε.

Προσωπικά θεωρώ πως πρόκειται για την καλύτερη ταινία του Mel Gibson και ένα καθαρό 10/10.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά η ταινία καταφέρνει να σε ρουφήξει ολοκληρωτικά μέσα στον κόσμο της. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει το γεγονός ότι ο Mel Gibson επέλεξε να βρει ηθοποιούς που ήταν όντως ιθαγενείς και δεν βασίστηκε σε ηχηρά χολιγουντιανά ονόματα. Επίσης το ότι όλοι μιλάνε στη γλώσσα των Yucatec Maya και όχι στα αγγλικά, δίνει την αίσθηση ότι παρακολουθείς ένα ζωντανό ιστορικό ντοκιμαντέρ ενός χαμένου πολιτισμού παρά μια κλασική χολιγουντιανή παραγωγή. 

Το cinematography της ταινίας είναι πραγματικά συγκλονιστικό. Τα πλάνα μέσα στη ζούγκλα, η βροχή, η λάσπη, τα σώματα βαμμένα με χρώματα πολέμου, τα ζώα, οι τελετουργίες  και η γενικότερη ωμή αισθητική δημιουργούν εικόνες που δύσκολα ξεχνάς.

Αυτό που κάνει το Apocalypto τόσο σπουδαίο είναι πως, πίσω από όλη αυτή τη βία και την αγριότητα, κρύβεται στην ουσία μια πολύ απλή ιστορία. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σώσει την οικογένειά του. Όσο εξελίσσεται η καταδίωξη, η ταινία καταφέρνει να δημιουργεί τεράστια ένταση και άγχος στον θεατή βυθίζοντάς τον μέσα στην αγωνία του πρωταγωνιστή να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να προλάβει να σώσει την οικογένειά του.

Ο Mel Gibson σκηνοθετεί την ταινία με έναν σχεδόν ανελέητο τρόπο. Η βία είναι σκληρή, άμεση και πολλές φορές σοκαριστική και λειτουργεί σαν αντανάκλαση μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε πλήρη παρακμή και αποσύνθεση. Αυτό φαίνεται έντονα και μέσα από την ίδια την πόλη των Maya που παρουσιάζεται σχεδόν σαν ένας ζωντανός εφιάλτης. Άρρωστοι άνθρωποι, μαζικές εκτελέσεις, τελετουργικές θυσίες και ένας λαός που ζει μέσα στον φόβο και την παράνοια.

Το Apocalypto δεν βασίζεται σε ανούσιες CGI υπερβολές, ούτε σε παρωχημένες τεχνικές συναισθηματισμού αλλά στην ένταση, στην ατμόσφαιρα και στο πρωτόγονο ένστικτο της επιβίωσης.

Για μένα το Apocalypto είναι το απόλυτο παράδειγμα ότι ο κινηματογράφος δεν χρειάζεται τεράστιους μονολόγους, γνωστούς ηθοποιούς ή πολύπλοκα σενάρια για να σε καθηλώσει. Αρκεί να μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι τρέχεις κι εσύ μαζί με τον πρωταγωνιστή μέσα στη ζούγκλα προσπαθώντας να σωθείς. Και ειλικρινά, ελάχιστες ταινίες το έχουν καταφέρει τόσο καλά όσο αυτή.