Exit 8: Ψάχνοντας την έξοδο από το σινεμά

Βαθμολογία: 5/10

Υπόθεση:

Παγιδευμένος σε έναν ατελείωτο υπόγειο διάδρομο, ένας άνδρας προσπαθεί να βρει την Έξοδο 8 και να επιστρέψει στην κανονικότητα. Όμως κάθε βήμα τον οδηγεί ξανά στο ίδιο σημείο, ενώ ανεξήγητες ανωμαλίες αρχίζουν να εμφανίζονται γύρω του. Καθώς τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης γίνονται ολοένα και πιο θολά, η αναζήτηση της εξόδου μετατρέπεται σε έναν εφιαλτικό λαβύρινθο χωρίς προφανή διέξοδο.

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 1 ώρα και 35 λεπτά

Σκηνοθέτης: Genki Kawamura

Ως μεγάλος φαν των ιαπωνικών horror, περίμενα με ανυπομονησία το Exit 8. Οι Ιάπωνες έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι ξέρουν να δημιουργούν ανατριχιαστική ατμόσφαιρα χωρίς να καταφεύγουν σε αμέτρητα jumpscares και CGI. Επιπλέον, το συγκεκριμένο βασίζεται σε ένα βιντεοπαιχνίδι που έχω παίξει και το οποίο κατάφερε να μου δημιουργήσει πραγματική αίσθηση φόβου και δυσφορίας με ελάχιστα μέσα.

Στο παιχνίδι, ο παίκτης βρίσκεται παγιδευμένος σε έναν ατελείωτο σταθμό του μετρό και προσπαθεί να βρει την Έξοδο 8. Για να τα καταφέρει, πρέπει να παρατηρεί συνεχώς το περιβάλλον του και να εντοπίζει παράδοξα και ανεπαίσθητες αλλαγές στον ίδιο επαναλαμβανόμενο διάδρομο. Μια εξαιρετικά απλή ιδέα που, παραδόξως, καταφέρνει να γίνει πολύ πιο ανατριχιαστική από πολλές σύγχρονες ταινίες τρόμου.

Το Exit 8 είχε όλα τα απαραίτητα συστατικά για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη ως ένα ατμοσφαιρικό και ψυχολογικά ενοχλητικό horror. Αντί γι' αυτό, κάποιος αποφάσισε ότι χρειαζόταν έξτρα ιστορίες, επεξηγήσεις και μελοδράματα που δεν πρόσθεσαν απολύτως τίποτα. 

Στο πρώτο μισό υπάρχει μια σχετική ένταση και η αίσθηση ότι κάτι ενδιαφέρον πρόκειται να συμβεί. Δυστυχώς, όσο περνά η ώρα η ταινία μοιάζει να γυρίζει κύκλους μαζί με τον πρωταγωνιστή. Η επανάληψη αρχίζει να γίνεται κουραστική και η ανατριχίλα που θα έπρεπε να κυριαρχεί δίνει τη θέση της στη βαρεμάρα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα είναι ότι δυσκολεύομαι ακόμη και να το χαρακτηρίσω horror. Οι πραγματικά ανατριχιαστικές σκηνές είναι ελάχιστες και η ατμόσφαιρα δεν αξιοποιείται ποτέ στον βαθμό που θα έπρεπε. Αντί να εκμεταλλευτεί την παράξενη και εφιαλτική φύση του παιχνιδιού, η ταινία προτιμά να αναλώνεται σε εξηγήσεις που δεν ζήτησε κανείς.

Η ιστορία με την έγκυο πρώην σύντροφο του πρωταγωνιστή καθώς και διάφορα στοιχεία που προστέθηκαν στην πορεία θεωρώ πως δεν πρόσφεραν κάτι θετικό στην ταινία. Δεν ξέρω γιατί οι δημιουργοί φοβούνται τόσο πολύ το μυστήριο αλλά μερικές φορές το να μην εξηγείς τα πάντα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό.

Θεωρώ πως θα λειτουργούσε πολύ καλύτερα αν οι συντελεστές παρέμεναν πιο πιστοί στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η απόπειρα του σεναριογράφου να δώσει απαντήσεις για το γιατί βρίσκεται εκεί ο πρωταγωνιστής δεν με έπεισε καθόλου.

Περίμενα μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα πλοκή, μια πολύ πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα και ένα φινάλε που θα μου άφηνε έστω κάποιο σοκ. Αντί γι' αυτό, βρέθηκα μπροστά σε μια ταινία που όσο προχωρά γίνεται ολοένα και πιο κουραστική.

Γενικά, οι μεταφορές βιντεοπαιχνιδιών στον κινηματογράφο έχουν την περίεργη συνήθεια να παίρνουν κάτι που ήδη λειτουργεί και αποφασίζουν να το εμπλουτίσουν με νέα στοιχεία. Συνήθως ποτέ αυτό δεν καταλήγει καλά και το Exit 8 δεν αποτελεί εξαίρεση. Αφού το παιχνίδι κατάφερε να γίνει επιτυχία βασισμένο στην απλότητα, το μυστήριο και την ατμόσφαιρά του γιατί να φορτώσεις την ιστορία με περιττά σενάρια;

Στο τέλος της ημέρας, το Exit 8 με έκανε να εκτιμήσω ακόμη περισσότερο το παιχνίδι στο οποίο βασίστηκε. Αν κάτι μου έμεινε μετά τους τίτλους τέλους, είναι η επιθυμία να ξαναπαίξω το παιχνίδι και όχι να ξαναδώ την ταινία.