I Swear: Ένας άνθρωπος καταδικασμένος να παρεξηγείται

Βαθμολογία: 8/10

Υπόθεση:

Πρόκειται για τη βιογραφία του Σκωτσέζου ακτιβιστή John Davidson, ο οποίος έχει διαγνωστεί με το σύνδρομο Tourette από την εφηβική του ηλικία. Η ταινία αποτυπώνει τις δυσκολίες που πέρασε και περνά ακόμη λόγω μη ενημέρωσης του κοινού για την συγκεκριμένη πάθηση.

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 2 ώρες

Σκηνοθέτης: Kirk Jones

Έτυχε να παρακολουθήσω αρκετά βιντεάκια στο Youtube με τον John Davidson και ομολογώ ότι τα έβρισκα αρκετά αστεία. Παρακολουθώντας την ταινία I Swear και βλέποντας το πόσο βασανιστικό ήταν για τον ίδιο το Tourette αναθεώρησα και δεν νομίζω να ξαναγελάσω παρακολουθώντας τα ξανά.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το Tourette είναι ένα νευρολογικό σύνδρομο που προκαλεί ακούσια κινητικά και φωνητικά τικ, όπως απότομες κινήσεις του κεφαλιού ή των άκρων, ή εκφώνηση ήχων, λέξεων ή φράσεων που δεν ελέγχονται συνειδητά. Σε ορισμένες περιπτώσεις όπως στην περίπτωση του John Davidson τα φωνητικά τικ μπορεί να περιλαμβάνουν προσβολές ή βρισιές.

Η ταινία αναδεικνύει το γεγονός ότι, λόγω έλλειψης ενημέρωσης γύρω από το σύνδρομο, πολλοί άνθρωποι δεν κατανοούν ότι τα φωνητικά τικ δεν είναι ελεγχόμενα. Έτσι, όταν ο John εκφράζει βρισιές ή προσβλητικές λέξεις, συχνά θεωρείται ότι το κάνει συνειδητά και με πρόθεση, με αποτέλεσμα να δέχεται αρνητικές και βίαιες αντιδράσεις από το περιβάλλον του. Ο θεατής βλέπει πολύ καθαρά αυτή τη δυσκολία και τη συνεχή παρεξήγηση που βίωνε, καθώς ελάχιστοι μπορούσαν να δουν πέρα από την εξωτερική του συμπεριφορά και να κατανοήσουν την πραγματική αιτία της. Εξαίρεση αποτελεί η μητέρα του φίλου του, η οποία του στάθηκε ουσιαστικά και λειτούργησε για εκείνον ως μια σταθερή μορφή αποδοχής και φροντίδας.

Ο ηθοποιός Robert Aramayo που υποδύεται τον John είναι πραγματικά χαρισματικός και κέρδισε επάξια το BAFTA καλύτερου πρώτου ανδρικού ρόλου. Η ακτιβιστική δράση του John Davidson για την ενημέρωση γύρω από τις δυσκολίες του Tourette κορυφώνεται μέσω της επιτυχίας που γνώρισε η ταινία και αυτό λειτουργεί και ως μια μορφή δικαίωσης για τα όσα πέρασε.

Η ταινία προσωπικά μου άρεσε πολύ, γιατί είναι άμεση και γρήγορη, και καταφέρνει να μεταφέρει στον θεατή με έντονο τρόπο το πόσο άσχημα ένιωθε ο πρωταγωνιστής λόγω της απόρριψης και της απομόνωσης από τον περίγυρό του. Σε κάνει να δεις μια κατάσταση που ίσως μέχρι πριν θεωρούσες απλώς παράξενη με εντελώς διαφορετικό μάτι.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως ακόμη και σήμερα, εν έτει 2026, σε μια εποχή όπου η πληροφορία ρέει άφθονη και άμεσα, το μήνυμα της ταινίας φαίνεται να μην έχει φτάσει σε όλους. Και αυτό παρά το γεγονός ότι το I Swear επιχειρεί ακριβώς να τονίσει το πώς τα άτομα με Tourette syndrome μπορεί να εκφράζουν λόγια ακούσια, χωρίς  καμία πρόθεση ή έλεγχο.

Ο John Davidson, ακόμη και σε μια από τις πιο σημαντικές και χαρμόσυνες στιγμές της ζωής του, στα BAFTA Awards, βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της δημόσιας κατακραυγής, όταν φώναξε ακούσια τη λέξη nigger προς τους ηθοποιούς Michael B. Jordan και Delroy Lindo την ώρα της απονομής ενός βραβείου. Παρότι το περιστατικό εντάσσεται στο πλαίσιο της κατάστασής του, η αντίδραση του κοινού αλλά και ηχηρών ονομάτων του Hollywood ήταν άμεση και σκληρή, με πολλούς να σπεύδουν να τον καταδικάσουν και να κατακρίνουν ακόμη και την παρουσία του στην εκδήλωση.

Και κάπως έτσι δημιουργείται η εξής ειρωνεία: Μια ταινία που ακριβώς προσπαθεί να εκπαιδεύσει το κοινό στην κατανόηση και τη συμπόνια απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, φαίνεται στην πράξη να μην αλλάζει τόσο εύκολα τις αντιδράσεις της κοινωνίας απέναντι στο ίδιο το πρόσωπο που την ενέπνευσε.