Sinners: Όταν οι κριτικές είναι πιο τρομακτικές από την ταινία

Βαθμολογία: 6.5/10

Υπόθεση:Δύο αδέρφια επιστρέφουν στη γενέτειρά τους προσπαθώντας να αφήσουν πίσω το παρελθόν τους και να ξεκινήσουν από την αρχή. Όμως πολύ σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια απειλή που μοιάζει βγαλμένη από εφιάλτη και θα μετατρέπει τη νύχτα τους σε απόλυτο χάος.

Έτος Παραγωγής: 2025

Διάρκεια: 2 ώρες και 17 λεπτά

Σκηνοθέτης: Ryan Coogler

Όταν πήγα να δω το Sinners είχα ανεβάσει τον πήχη στα ύψη. Από τις κριτικές που διάβαζα με φράσεις όπως “σοκαριστική”, “ανατριχιαστική”, “η καλύτερη horror ταινία των τελευταίων χρόνων”,  περίμενα ότι θα δω την πιο αριστουργηματική horror ταινία της χρονιάς. Ε τελικά μάλλον εγώ είδα άλλη ταινία.

Δεν λέω πως πρόκειται για κακή ταινία. Είναι εμφανώς προσεγμένη, έχει πολύ δυνατό cast, ωραίο cinematography και μερικές πραγματικά καλές σκηνές. Όμως προσωπικά θεωρώ ότι απέχει αρκετά από τις διθυραμβικές κριτικές που κυκλοφορούν.

Και ναι, για να προλάβω τα γνωστά σχόλια περί “δεν κατάλαβες την αλληγορία”, μια χαρά κατάλαβα τους συμβολισμούς και όσα προσπαθεί να πει σχετικά με τον ρατσισμό και την κοινωνική καταπίεση. Το θέμα είναι ότι για μένα δεν λειτούργησαν ιδιαίτερα καλά μέσα στο πλαίσιο μιας horror ταινίας. Εγώ πήγα να δω vampire horror και κατέληξα να βλέπω κοινωνικό δράμα με live μουσικές εμφανίσεις.

Προσωπικά δεν μου αρέσουν τα musicals, εκτός αν μιλάμε για τα παλιά κλασικά Disney cartoons, οπότε δύσκολα μπορώ να πάρω στα σοβαρά μια horror σκηνή όταν νιώθω ότι σε λίγο θα πεταχτεί όλο το cast για τραγούδι και χορό.

Για μένα το πρώτο μισό της ταινίας είναι μακράν το καλύτερό της κομμάτι. Χτίζει ωραία ατμόσφαιρα, κινείται αργά και σε βάζει για τα καλά στον ψυχισμό των χαρακτήρων, δημιουργώντας παράλληλα αρκετή αγωνία για το που θα οδηγηθεί όλο αυτό. Στο δεύτερο μισό όμως είναι λες και η ταινία ξεφουσκώνει απότομα. Η ένταση πέφτει αισθητά, αρκετές αποφάσεις των χαρακτήρων γίνονται προβλέψιμες και κάποιες στιγμές ακόμα και εκνευριστικές. Είναι σαν το Sinners να ξεχνά ξαφνικά ότι είναι horror και να αποφασίζει ότι θέλει κυρίως να εστιάσει στα βαθύτερα νοήματά του.

Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημά μου. Δεν γίνεται να βλέπω vampire movie και να μη νιώθω ούτε μισή φορά φόβο ή αγωνία. Ο βασικός villain έχει όλα τα φόντα να γίνει πραγματικά ανατριχιαστικός, όμως η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να τον κάνει όντως τρομακτικό. Προσωπικά δεν φοβήθηκα ούτε δευτερόλεπτο. Περισσότερο ένιωθα ότι παρακολουθώ ένα πολύ καλλιτεχνικό αντιρατσιστικό δράμα που απλώς έτυχε να έχει βρικόλακες μέσα.

Επίσης σε κάποια σημεία βρήκα την ταινία υπερβολικά σκοτεινή στην κυριολεξία. Υπήρχαν σκηνές που προσπαθούσα να καταλάβω αν βλέπω άνθρωπο, τοίχο ή σκιά. Καταλαβαίνω την αισθητική επιλογή αλλά κάπου ένιωσα ότι χρειαζόμουν φακό για να συνεχίσω την προβολή.

Γενικά θεωρώ ότι το Sinners είναι από αυτές τις ταινίες που πολλοί θα λατρέψουν επειδή είναι καλλιτεχνική και γεμάτη συμβολισμούς. Και το σέβομαι απόλυτα αυτό. Αλλά horror, συγγνώμη κιόλας, δεν το λες.

Για μένα αγαπημένη ταινία σημαίνει να θέλω να τη βλέπω ξανά και ξανά μετά από μήνες ή χρόνια χωρίς να βαριέμαι. Το Sinners είναι από τις ταινίες που είδα μία φορά και νιώθω πως αυτό ήταν υπεραρκετό.