Martyrs: Το πιο βασανιστικό αριστούργημα του γαλλικού horror

Βαθμολογία: 9/10

Υπόθεση:

Μια κοπέλα που κατάφερε να ξεφύγει ως παιδί από τους απαγωγείς και βασανιστές της, μεγαλώνει με μοναδικό στόχο την εκδίκηση. Όταν τελικά τους εντοπίζει, αποφασίζει να δράσει. Όμως η επιλογή της αυτή θα αποδειχθεί μοιραία, παρασύροντας τόσο την ίδια όσο και την καλύτερή της φίλη σε έναν εφιάλτη χωρίς επιστροφή.

Έτος Παραγωγής: 2008

Διάρκεια: 1 ώρες και 39 λεπτά

Σκηνοθέτης: Pascal Laugier

Τα γαλλικά horror movies έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι δεν απογοητεύουν, ειδικά όταν μιλάμε για body horror. Το Martyrs είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες του είδους.

Αν είσαι κι εσύ φαν του body horror, τότε αυτή είναι από τις κορυφαίες σου επιλογές. Δεν βασίζεται σε φθηνά jumpscares ή σε φτηνιάρικα εφέ αλλά σε μια σταδιακή κλιμάκωση βίας και ψυχολογικής πίεσης που σε εξαντλεί όσο προχωράει. Η σκηνές βασανιστηρίων απευθύνονται σε θεατές με πολύ γερό στομάχι.

Το τέλος της ταινίας είναι από τα πιο δυνατά της σημεία γιατί είναι ανοιχτό σε ερμηνεία. Δεν σου δίνει απαντήσεις, αλλά σε αφήνει να αποφασίσεις τι ειπώθηκε.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS

Η μαεστρία του Martyrs βρίσκεται στο γεγονός πως μοιάζει να χωρίζεται σε 2 διαφορετικά κομμάτια με δύο διαφορετικές πρωταγωνίστριες. Στο πρώτο μισό πρωταγωνίστρια είναι η Lucie που παρόλο που κατάφερε να αποδράσει από τους απαγωγείς βασανιστές της, έχει μεγαλώσει γεμάτη ψυχολογικά τραύματα. Δεν έχει συγχωρέσει τον εαυτό της που δεν πήρε μαζί της την κοπέλα που βρισκόταν στον ίδιο χώρο βασανιστηρίων και οι τύψεις την κυριεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής της, οδηγώντας την στα όρια της παράνοιας.

Φτάνοντας μετά από χρόνια στο σπίτι των βασανιστών της και δολοφονώντας ακόμα και τα παιδιά τους χωρίς οίκτο, ο θεατής αρχίζει να αναρωτιέται αν όντως είχε δίκιο ή αν έχει πλέον χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Το ίδιο σκέφτεται και η φίλη της, η Anna, η οποία φτάνει στο σπίτι για να τη βοηθήσει να συνέλθει.

Τότε ξεκινά το δεύτερο μισό της ταινίας όπου πρωταγωνίστρια γίνεται η Άννα και, δυστυχώς για εκείνη, αποδεικνύεται πως η Lucie είχε δίκαιο σε όλα όσα έλεγε. Και εδώ είναι η στιγμή που ο θεατής γίνεται μάρτυρας τρομερών βασανιστηρίων και αρχίζει να φτάνει και στα δικά του όρια.

Ο Laugier αφήνει το τέλος ανοιχτό για συζήτηση και διάλογο. Προσωπικά, θεωρώ ότι η Anna αποκαλύπτει πως υπάρχει κάτι όμορφο και μεγαλειώδες μετά το θάνατο. Αυτό εξηγεί γιατί η Mademoiselle επιλέγει να αυτοκτονήσει, θέλοντας να φτάσει άμεσα σε αυτόν τον νέο κόσμο.

Για μένα η Mademoiselle είναι από τις πιο σκληρές movie villains αφού ακόμα και στο τέλος δεν δείχνει ίχνος μεταμέλειας. Δεν προσπαθεί να σταματήσει αυτό που γίνεται, ούτε να αποτρέψει να βασανιστούν άλλες κοπέλες, αφήνοντας τα μέλη της αίρεσής της σε απορία και τυχόν συνέχεια της αναζήτησης.

Αντίθετα, η τελευταία της φράση δείχνει κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Μια εγωιστική ανάγκη να κρατήσει την αλήθεια για τον εαυτό της και να προχωρήσει χωρίς να νοιάζεται για το τι θα ακολουθήσει.

Το “keep doubting” δεν είναι λόγια τύψεων. Είναι μια επιλογή που αφήνει χώρο σε αυτή την αρρωστημένη λογική να συνεχίσει να υπάρχει. Και αυτό είναι που κάνει το τέλος τόσο ενοχλητικό. Δεν υπάρχει κάθαρση. Δεν υπάρχει δικαίωση. Μόνο μια αλήθεια που δεν θα μάθουμε ποτέ και ένας κύκλος βίας που πιθανόν να συνεχίζεται.