The Godfather: Η πιο εμβληματική μαφιόζικη ταινία όλων των εποχών

Βαθμολογία: 10/10

Υπόθεση:Ο Don Vito Corleone είναι ο αρχηγός μίας από τις ισχυρότερες μαφιόζικες οικογένειες της Νέας Υόρκης. Όταν ένας αντίπαλος μαφιόζος ζητά τη βοήθειά του για να επεκτείνει το εμπόριο ναρκωτικών, ο Vito αρνείται, πυροδοτώντας μια αλυσίδα συγκρούσεων ανάμεσα στις οικογένειες της μαφίας.

Έτος Παραγωγής: 1972

Διάρκεια: 2 ώρες και 55 λεπτά

Σκηνοθέτης: Francis Ford Coppola

Για μένα το The Godfather δεν είναι απλώς η καλύτερη gangster movie που γυρίστηκε ποτέ αλλά μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Παρόλο που διαρκεί σχεδόν τρεις ώρες, δεν ένιωσα ούτε για μια στιγμή ότι κουράζει ή επαναλαμβάνεται. Μια ταινία για μένα συγκαταλέγεται στις αγαπημένες μου αν μπορώ να την δω χωρίς να βαριέμαι πάνω από 1-2 φορές. Δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές έχω δει το The Godfather. 

Ο Francis Ford Coppola δίνει πραγματικά ρεσιτάλ σκηνοθεσίας. Η ταινία ακολουθεί έναν αργό ρυθμό, όμως ποτέ δεν γίνεται βαρετή. Αντίθετα, αυτή η αργή εξέλιξη κάνει τον θεατή να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην ψυχολογία των χαρακτήρων και να αισθάνεται πως αποτελεί μέρος της οικογένειας Corleone. Από τα οικογενειακά τραπέζια και τις ήρεμες συζητήσεις μέχρι τις πιο βίαιες στιγμές, η ταινία δημιουργεί μια μόνιμη αίσθηση έντασης και άγχους που υπάρχει ακόμη και στις πιο ήσυχες σκηνές.

Ο Marlon Brando στον ρόλο του Don Vito Corleone κλέβει την παράσταση και για μένα είναι και ο κύριος λόγος της τεράστιας επιτυχίας της ταινίας. Ο Brando δεν παρουσιάζει τον Vito σαν έναν απλό εγκληματία αλλά σαν έναν ήρεμο και πανίσχυρο πατριάρχη που εμπνέει ταυτόχρονα φόβο και σεβασμό. Η χαρακτηριστική φωνή, οι κινήσεις και η απόλυτα ελεγχόμενη παρουσία του είναι τεράστιο μέρος αυτού που κάνει την ταινία τόσο ξεχωριστή. Το εντυπωσιακό είναι πως η εταιρεία παραγωγής αρχικά δεν τον ήθελε καθόλου για τον ρόλο, θεωρώντας τον τελειωμένο ηθοποιό και δύσκολο στη συνεργασία. Ο Coppola χρειάστηκε να παλέψει πολύ για να τον κρατήσει και τελικά δικαιώθηκε απόλυτα.

Μάλιστα, στο δοκιμαστικό του ο ίδιος ο Brando δημιούργησε σχεδόν μόνος του την χαρακτηριστική εικόνα του Vito Corleone. Έβαλε χαρτομάντιλα στα μάγουλά του για να κάνει το πρόσωπό του πιο βαρύ κρύβοντας την ομορφιά του και άλλαξε τη φωνή του κάνοντάς την πιο κουρασμένη και βαθιά. Όλα αυτά τα στοιχεία είναι που κατάφεραν να μετατρέψουν τον Don Vito Corleone όχι απλώς σε έναν σπουδαίο κινηματογραφικό χαρακτήρα αλλά σε μία από τις πιο iconic και αναγνωρίσιμες φιγούρες του σινεμά.

Αυτό που θεωρώ επίσης πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η ταινία καταφέρνει να σε κάνει να συμπονείς και να υποστηρίζεις την οικογένεια Corleone, παρόλο που πρόκειται ουσιαστικά για μεγάλους εγκληματίες. Οι Corleone παρουσιάζονται σαν άνθρωποι που, παρότι ζουν μέσα στη βία και το έγκλημα, λειτουργούν με έναν δικό τους κώδικα τιμής και κάποια όρια. Δεν μοιάζουν χαοτικοί ή σαδιστές όπως οι συνηθισμένοι μαφιόζοι σε άλλες ταινίες. Αντίθετα, πολλές φορές δίνεται η αίσθηση ότι μέσα σε αυτόν τον διεφθαρμένο κόσμο προσπαθούν να διατηρήσουν μια δική τους μορφή δικαιοσύνης.

Το The Godfather δεν παρουσιάζει απλώς τον τρόπο δράσης της μαφίας αλλά λειτουργεί και σαν μελέτη της εξουσίας και της ηθικής αλλοίωσης. Αυτό φαίνεται κυρίως μέσα από τον χαρακτήρα του Michael Corleone, τον οποίο υποδύεται ο Al Pacino. Στην αρχή της ταινίας ο Michael μοιάζει να βρίσκεται μακριά από τον κόσμο της οικογένειάς του και φαίνεται να θέλει μια διαφορετική ζωή. Όμως όσο προχωρά η ιστορία, μεταμορφώνεται σταδιακά σε έναν άνθρωπο όλο και πιο ψυχρό και αδίστακτο. Αυτή η αλλαγή του γίνεται τόσο αργά και φυσικά που σχεδόν δεν καταλαβαίνεις πότε χάνεται οριστικά ο άνθρωπος που ήταν στην αρχή.

Τεράστιο ρόλο στην ατμόσφαιρα παίζει και η σκοτεινή κινηματογράφηση της ταινίας. Οι χαμηλοί φωτισμοί και οι έντονες σκιές δημιουργούν συνεχώς την αίσθηση πως όλοι οι χαρακτήρες κινούνται μέσα σε έναν κόσμο όπου η εξουσία, η διαφθορά και η βία κρύβονται πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ακόμη και οι πιο απλές συζητήσεις αποκτούν μια απειλητική αίσθηση.

Για μένα το The Godfather είναι από τις ελάχιστες ταινίες που καταφέρνουν να συνδυάζουν τόσο άψογα τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, την ατμόσφαιρα και την εξέλιξη των χαρακτήρων χωρίς να χάνουν ποτέ το ενδιαφέρον του θεατή. Τα The Godfather Part II και Part III μπορεί να θεωρούνται επίσης σημαντικές ταινίες όμως προσωπικά για μένα δεν μπορούν καν να συγκριθούν με το πρώτο αφού η απουσία του Marlon Brando γίνεται αισθητή σε όλη τη διάρκειά τους.

Το The Godfather δεν είναι απλώς μια ιστορία μαφίας αλλά μια σκοτεινή ιστορία για την οικογένεια, την εξουσία και τη σταδιακή απώλεια της ανθρώπινης ηθικής. Θεωρώ πως όσα χρόνια και αν περάσουν και όσες ταινίες για αν γυριστούν με θέμα την μαφία ποτέ δεν θα μπορέσει κανένας να την ξεπεράσει και θα μένει για πάντα αναλλοίωτη στο χρόνο.