The House that Jack built: Ένα disturbing ταξίδι στο μυαλό ενός δολοφόνου

Βαθμολογία: 9/10

Υπόθεση:

Ο Jack είναι ένας αποτυχημένος αρχιτέκτονας που ζει μια φαινομενικά κανονική ζωή όμως πίσω από αυτή την εικόνα κρύβεται ένας ψυχρός τελειομανής serial killer. Μέσα από μια σειρά χρόνων, ακολουθούμε πέντε κομβικά περιστατικά που ο ίδιος θεωρεί ως δημιουργίες του, προσπαθώντας να μετατρέψει τη βία σε μορφή τέχνης και ελέγχου.

Έτος Παραγωγής: 2018

Διάρκεια: 2 ώρες και 35 λεπτά

Σκηνοθέτης: Lars von Trier

Το The House That Jack Built είναι μια από τις αγαπημένες μου ταινίες με θέμα serial killers. Ο Lars von Trier, ένας από τους πιο τολμηρούς και αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου, καταφέρνει να μην παρουσιάσει απλώς έναν δολοφόνο, αλλά να τον αναλύσει εις βάθος σαν να προσπαθεί να βάλει τον θεατή μέσα στο ίδιο του το μυαλό.

Αυτό που κάνει την ταινία να ξεχωρίζει δεν είναι οι ίδιες οι πράξεις βίας, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Jack αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Ο Jack δεν βλέπει τις δολοφονίες του ως απλές εγκληματικές πράξεις, αλλά ως έργα τέχνης, ως μια προσπάθεια να δημιουργήσει κάτι απόλυτα ελεγχόμενο, καθαρό και καλλιτεχνικό.

Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας παρακολουθούμε πέντε βασικά περιστατικά που λειτουργούν περισσότερο ως στάδια εξέλιξης της ψυχολογίας του Jack παρά ως μεμονωμένες σκηνές βίας.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας είναι η παρουσία του Verge, μιας φιγούρας που λειτουργεί σαν καθοδηγητής και παρατηρητής της πορείας του Jack. Ο Verge μοιάζει να εκπροσωπεί μια ανώτερη κρίση που σταδιακά οδηγεί τον Jack προς την τελική του μοίρα.

Αυτό που κάνει την ταινία ακόμα πιο σκοτεινή είναι ότι ο Jack ποτέ δεν δείχνει πραγματική λύπη. Ακόμα και όταν κάνει τα πιο φρικτά πράγματα, προσπαθεί να τα δικαιολογήσει μέσα στο μυαλό του σαν να έχουν κάποιο βαθύτερο νόημα ή λογική. Και αυτό είναι που σε ενοχλεί περισσότερο σαν θεατή. Δεν βλέπεις απλά βία. Βλέπεις έναν άνθρωπο που δεν καταλαβαίνει, ή δεν θέλει να καταλάβει, τι έχει κάνει.

Το The House That Jack Built είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν προσπαθούν απλώς να σοκάρουν, αλλά να σε φέρουν αντιμέτωπο με κάτι πολύ πιο άβολο που είναι η ψυχρότητα πίσω από την απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης.

Τα εγκλήματα που βλέπουμε στην ταινία είναι ιδιαίτερα ωμά και απεχθή, γεγονός που έφερε σωρεία αρνητικών κριτικών από κοινό και κριτικούς, όχι μόνο για αυτό που δείχνουν, αλλά για τον τρόπο που εκτελούνται. Δεν υπάρχει ποτέ συναίσθημα ή δισταγμός.

Ο Lars von Trier τονίζει μέσα από αυτή τη διαδρομή ότι ο Jack δεν σταματά ποτέ να βλέπει τον εαυτό του ως έξυπνο ή ανώτερο, ακόμα και όταν διαπράττει τις πιο φρικτές πράξεις. Αυτή η ψευδαίσθηση ελέγχου είναι που κάνει τον χαρακτήρα ακόμα πιο μισητό.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS

Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στο τέλος της ταινίας, όπου προσπαθεί να ξεφύγει ακόμα και από την ιδέα της τιμωρίας, επιχειρώντας να ξεγελάσει ακόμη και τον θάνατο και να μεταφερθεί στον παράδεισο, σαν να μπορεί να διαπραγματευτεί τη μοίρα του. Πολλές αναλύσεις έχουν εστιάσει σε αυτό το σημείο ως μια ειρωνική αναπαράσταση της άρνησης αφού ακόμα και την τελευταία στιγμή, δεν δείχνει πραγματική συνειδητοποίηση ή μετάνοια.

Αντίθετα, η τελική του πτώση στο απόλυτο κενό λειτουργεί σαν συμβολικό κλείσιμο. Δεν είναι μόνο τιμωρία αλλά και μια εικόνα απόλυτης αποτυχίας να υπάρξει κάθαρση ή λύτρωση για έναν άνθρωπο που ποτέ δεν αποδέχτηκε τις πράξεις του. Είναι το τέλος μιας πορείας όπου δεν υπήρξε ποτέ πραγματική μετάνοια.