The Shining: Το αριστούργημα τρόμου του Kubrick

Βαθμολογία: 10/10

Υπόθεση:Ο Jack Torrance είναι ένας συγγραφέας αναλαμβάνει τη θέση του επιστάτη στο απομονωμένο ξενοδοχείο Overlook κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μαζί του μετακομίζουν η σύζυγός του Wendy και ο μικρός τους γιος Danny, ο οποίος διαθέτει μια ιδιαίτερη ψυχική ικανότητα, γνωστή ως “shining”. Καθώς η οικογένεια απομονώνεται ολοένα και περισσότερο από τον έξω κόσμο, το ξενοδοχείο αρχίζει να επηρεάζει την ψυχολογία του Jack.

Έτος Παραγωγής: 1980

Διάρκεια: 2 ώρες και 26 λεπτά

Σκηνοθέτης: Stanley Kubrick

Το The Shining αποτελεί άλλο ένα αριστούργημα του Stanley Kubrick. Βασισμένo στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Stephen King θεωρώ πως είναι ίσως η καλύτερη μεταφορά βιβλίου του στον κινηματογράφο. Για μένα αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου ταινίες τρόμου αφού καταφέρνει να σε τρομάξει βαθιά χωρίς τη χρήση jumpscares, υπέρμετρων εφέ ή γραφικών σκηνών βίας.

Η σκηνοθεσία του Kubrick είναι αυστηρή, γεωμετρική και ψυχρή, ενισχύοντας την αίσθηση ότι οι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι μέσα σε έναν χώρο που δεν ακολουθεί ανθρώπινη λογική. Κάθε διάδρομος και κάθε επαναλαμβανόμενο μοτίβο του ξενοδοχείου λειτουργεί σαν να πιέζει ψυχολογικά τον θεατή. Η σκηνή με τις δίδυμες στο διάδρομο και η σκηνή στο μπάνιο είναι από τις πιο creepy εικόνες που έχω δει σε ταινία, όχι γιατί βασίζονται σε υπερβολικό τρόμο αλλά γιατί είναι τόσο ήσυχες, αργές και παράξενες που σε κάνουν να νιώθεις άβολα χωρίς να καταλαβαίνεις ακριβώς γιατί.

Εδώ ο φόβος αναδύεται αργά, σχεδόν υπόγεια. Η απομόνωση του ξενοδοχείου λειτουργεί σαν καταλύτης για την ψυχική αποσύνθεση του Jack Torrance, τον οποίο υποδύεται καθηλωτικά ο Jack Nicholson. Από την αρχή της ταινίας φαίνεται να υπάρχει ήδη κάτι σκοτεινό μέσα του το οποίο προσπαθεί να κοιμήσει, όμως το ξενοδοχείο καταφέρνει όχι μόνο να το βγάλει στην επιφάνεια αλλά να το ενισχύσει και να το οδηγήσει στα άκρα.

Η ερώτηση που τίθεται δεν είναι αν το κακό υπάρχει, αλλά πόσο εύκολα μπορεί να ενεργοποιηθεί όταν ο άνθρωπος απομονωθεί από κάθε εξωτερικό έλεγχο. Παράλληλα, η ταινία λειτουργεί και ως μελέτη της οικογενειακής έντασης και της ψυχικής κατάρρευσης μέσα στην απομόνωση. Η σταδιακή αλλαγή του Jack δεν είναι απότομη, αλλά χτίζεται με τρόπο σχεδόν ανεπαίσθητο, κάτι που κάνει την κορύφωση ακόμη πιο ανατριχιαστική.

Το The Shining δεν είναι απλώς ένα μαεστρικό 80s horror movie. Είναι μια αργή βύθιση στην ανθρώπινη ψυχολογία, στην απομόνωση και στην εύθραυστη γραμμή ανάμεσα στη λογική και την παράνοια. Και ίσως γι’ αυτό παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις πιο διαχρονικές κινηματογραφικές εμπειρίες και μια ταινία που όλοι πρέπει να δουν έστω μία φορά στη ζωή τους.